PriceFree
Buy NowBook Now

Όπως λέω σε όλους τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι την εμπειρία μου από την Ευρωπαϊκή Εθελοντική Υπηρεσία (EVS), το γεγονός ότι γνωρίζεις μία καινούρια χώρα με τον πολιτισμό και τους ανθρώπους της, δεν είναι το μόνο ενδιαφέρον κομμάτι του προγράμματος. Κατά την άποψή μου, εξίσου μαγικό είναι ότι ανακαλύπτεις πράγματα για τον εαυτό σου. Έχεις την ευκαιρία να συνειδητοποιήσεις όσα δεν είχες τον χρόνο – ή τον τρόπο – να παρατηρήσεις νωρίτερα και γι’ αυτό αποτελεί μία μοναδική εμπειρία. Κάτι τέτοιο συνέβη και με εμένα. Όταν βρισκόμουν στην Αθήνα, λάτρευα να περπατάω στο κέντρο δίπλα από τα αρχαία μνημεία. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι το έκανα τόσο συχνά ή γιατί το έκανα, μέχρι σήμερα που άρχισα να ψάχνω υλικό για να γράψω αυτό το κείμενο.

 

 

Από τον περασμένο Σεπτέμβρη βρίσκομαι στην Κύπρο συμμετέχοντας σε ένα πρόγραμμα EVS σχετικό με την περιβαλλοντική εκπαίδευση και φιλοξενούμενο από τον οργανισμό «Αλμυράς – Πολιτιστικό και Περιβαλλοντικό Εργαστήρι». Δουλεύοντας για τον συγκεκριμένο οργανισμό και μένοντας σε ένα χωριό της επαρχίας Λευκωσίας, την Αγία Βαρβάρα, είχα την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με την Κυπριακή παράδοση. Έχοντας την επιθυμία να μαθαίνω όσον το δυνατόν περισσότερα για την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου που κατοικώ και ευνοούμενη από τη θέση του χωριού, μέχρι στιγμής, έχω επισκεφτεί πολλά σημεία της γύρω περιοχής και όλα αποτελούν αγαπημένα μέρη.

 

 

Έτσι, όσο κι αν ήθελα να βρω ένα συγκεκριμένο μέρος να σας παρουσιάσω, δεν τα κατάφερα. Υπάρχουν τόσα πολλά μέρη που μου αρέσει να πηγαίνω συχνά, οπότε μου ήταν δύσκολο να διαλέξω ένα. Γι’ αυτό αποφάσισα να εμπιστευθώ την κάμερά μου και να γράψω για το πιο πολυφωτογραφημένο – αγαπημένο σημείο της πόλης που ζω. Αυτό δεν είναι άλλο από το κέντρο της Λευκωσίας, που από το σπίτι μου απέχει περίπου ένα τέταρτο με το αυτοκίνητο. Πηγαίνω πολύ συχνά εκεί και απολαμβάνω κάθε γωνιά της πόλης, ιδιαίτερα την περιοχή εντός των παλαιών βενετσιάνικων τειχών.

 

 

Πιο συγκεκριμένα, περνώ όλα τα Σαββατοκύριακά μου κάνοντας περίπατο στον πεζόδρομο της Λήδρας, πίνοντας καφέ στην Ονασαγόρου και ανακαλύπτοντας τις γειτονιές της περιοχής. Αγαπημένα μου σκηνικά για φωτογραφία είναι τα παλιά σπίτια και καταστήματα της πόλης και, κυρίως, τα εγκαταλελειμμένα. Μπορώ να μείνω για πολλές ώρες εκεί, να τα φωτογραφίζω ή να τα παρατηρώ και κάθε φορά είναι διαφορετική. Πάντα θα υπάρχει κάτι καινούριο. Κάποια αρχίζουν να τα αναπαλαιώνουν, άλλα γκρεμίζονται παραπάνω και άλλα απλά φαίνονται διαφορετικά γιατί το φως που πέφτει πάνω τους είναι διαφορετικό.

 

 

Μου αρέσει να παρατηρώ αυτά τα κτίρια και να φαντάζομαι τις ιστορίες στις οποίες οι τοίχοι τους έγιναν μάρτυρες. Χαζεύοντάς τα, ο νους μου πλάθει σενάρια και ταξιδεύω σε άλλες εποχές. Κάποιες φορές, ίσως, να παρασύρομαι και να σκέφτομαι ιστορίες πιο μακρινές από την πραγματική ηλικία αυτών των κτιρίων. Κοιτώντας τα, αναρωτιέμαι πώς μπορεί να ήταν πριν εγκαταλειφθούν, ποιοι ζούσαν σε αυτά, ποια ήταν η ζωή τους και πού μπορεί να βρίσκονται τώρα. Κάνοντας εικόνα τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, δημιουργώ μία ολόκληρη ιστορία στο μυαλό μου γύρω από το κάθε σπίτι ή μέρος.

 

 

Και μετά από αυτό το ταξίδι του μυαλού, πάντα χρειάζομαι έναν καφέ. Αγαπημένος προορισμός, πια, είναι η καφετέρια στην Ονασαγόρου και Ιπποκράτους γωνία. Έχοντας κάνει την παρατήρηση χόμπυ, βρίσκω αυτό το μέρος ιδανικό, καθώς η κεντρικότητα του σημείου με βοηθά να παρατηρώ τους

αμέτρητους ανθρώπους που περνούν από εκεί. Και πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε περίεργη που κάθομαι και παρατηρώ τους περαστικούς, να σας πω ότι με αυτόν τον τρόπο ανακαλύπτω καινούρια πράγματα για εκείνους που ζουν ή επισκέπτονται την Κύπρο. Άνθρωποι όλων των ηλικιών και των εθνοτήτων περνούν από δίπλα σου και σου μεταδίδουν κάτι από τον πολιτισμό τους. Είναι ο τρόπος που μιλούν, που περπατούν, που κοιτάζονται μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις τη γλώσσα τους για να τους κατανοήσεις.

 

 

Έτσι, στο καφέ αυτό μπορώ να μείνω για ώρες. Εκτός από την ευκαιρία να παρατηρώ τους περαστικούς, εκεί βρίσκω την ηρεμία και την έμπνευση να γράψω. Ακόμα και το κείμενο που διαβάζετε, εκεί γράφτηκε. Αν κάποια στιγμή θελήσετε να επισκεφτείτε τη Λευκωσία για να δείτε και εσείς τα σημεία που σας περιέγραψα, περάστε κι από εδώ για έναν καφέ. Ίσως σε κάποιο τραπεζάκι, δίπλα στο δέντρο που δεσπόζει στον δρόμο, δείτε μία κοπέλα με ένα σημειωματάριο. Το πιθανότερο είναι να είμαι εγώ! Θα χαρώ να μιλήσουμε και να μοιραστώ μαζί σας τις ιστορίες που έχω φτιάξει τριγυρνώντας σε αυτά τα μέρη και την εμπειρία μου από το EVS.