ΕΛ
Μια ματιά στην ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική: μέρος 1
Ανοίγιες τις ειδήσεις ή το ραδιόφωνο, διαβάζεις εφημερίδα, μπαίνεις στο Twitter, στο Facebook. Η έννοια της «μεταναστευτικής κρίσης» είναι παντού. Οι λέξεις «μετανάστης», «πρόσφυγας» και πολλές σχετικές βρίσκονατι παντού. Ακούς και διαβάζεις απόψεις και προσπαθείς να σχηματίσεις τις δικές σου, αλλά μερικές φορές δεν είναι εύκολο χωρίς να κατανοήσεις τη σαφή έννοια αυτών των λέξεων. Οι διαφορές μεταξύ τους είναι δύσκολες και η ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική είναι κάπως ασαφής, καθώς έχει υποστεί πολλές αλλαγές σε μια προσπάθεια προσαρμογής της στις ασταθείς συνθήκες.
Αρχικά, η λέξη «μετανάστης» περιγράφει κάθε άτομο που μετακομίζει την κατοικία του σε διαφορετική χώρα, για οποιονδήποτε λόγο. Ανάλογα με αυτούς τους λόγους, οι μετανάστες ορίζονται με κάποιον επιπρόσθετο τρόπο. Για παράδειγμα, μετανάστης που εγκαταλείπει τη χώρα του οικειοθελώς, θεωρείται το άτομο με υψηλά προσόντα που συνήθως αλλάζει κατοικία για να αναζητήσει καλύτερη δουλειά ή/και καλύτερες συνθήκες. Μπορεί να αναφερθεί και ως οικονομικός μετανάστης, αφού μετακινείται για οικονομικούς λόγους. Συνήθως αυτά τα άτομα έχουν ένα πλεονέκτημα στην είσοδο και την ενσωμάτωση στη χώρα υποδοχής έναντι άλλων τύπων μεταναστών, αφού φεύγουν με τη θέλησή τους, επιλέγουν πού θα πάνε και συνήθως το κάνουν όταν έχουν όλα τα νόμιμα έγγραφά τους. Αυτό μας οδηγεί στη διαφοροποίηση με εκείνους που εγκαταλείπουν τη χώρα τους όχι οικειοθελώς. Αυτό συμβαίνει λόγω ορισμένων καταστάσεων που συμβαίνουν στη χώρα τους, οι οποίες τους θέτουν σε κίνδυνο λόγω της εθνικότητας, της θρησκείας, της καταγωγής, της συμμετοχής τους σε μια κάποια κοινωνική ομάδα ή των πολιτικών τους απόψεων.
Η μη οικειωθελής μετακίνηση ενός αυτόμου, μπορεί επίσης να οφείλεται σε πόλεμο ή φυσικές καταστροφές. Αυτές οι συνθήκες είναι που κάνουν αυτούς τους ανθρώπους να θεωρούνται πρόσφυγες. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις, η ύπαρξη των καταστάσεων που προαναφέρθηκαν πρέπει να αποδειχθεί ότι ένα άτομο μπορεί να επιτύχει το καθεστώς του πρόσφυγα, το οποίο συνοδεύεται από νομική προστασία από τη χώρα υποδοχής. Σε ορισμένες ομάδες, αυτό το καθεστώς χορηγείται αυτόματα, όπως συμβαίνει για παράδειγμα σε πολλές χώρες, με τους Ουκρανούς πρόσφυγες. Αυτή την στιγμή δεν χρειάζεται να αποδείξουν τον κίνδυνο που θα αντιμετώπιζαν αν επέστρεφαν στη χώρα τους, δεν χρειάζεται να ζητήσουν άσυλο για να μπορέσουν να μείνουν και τους χορηγείται άδεια παραμονής και άδειας εργασίας.
Αλλά αυτή η περίπτωση είναι μια από τις λίγες εξαιρέσεις. Γενικά, η διαδικασία για να επιτευχθεί αυτή η προστασία είναι μακρά και σκληρή (παρόλο που η ύπαρξη αυτών των επικίνδυνων καταστάσεων σε άλλες χώρες είναι τόσο πραγματική και ξεκάθαρη όσο ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μετανάστες που εγκαταλείπουν τη χώρα τους για αυτούς τους λόγους αλλά δεν έχουν ακόμη αποκτήσει το καθεστώς του πρόσφυγα ονομάζονται αιτούντες άσυλο: προσπαθούν να κερδίσουν αυτή τη νομική προστασία. Το πρόβλημα είναι ότι οι εθνικές αρχές και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δίνουν αρκετές λύσεις ή τρόπους για να μετακινηθούν αυτά τα άτομα με νόμιμο τρόπο, και οι ακραίες συνθήκες στη χώρα καταγωγής τους ωθούν τα περισσότερα να φύγουν το συντομότερο δυνατό, αναγκάζοντάς τους να μετακινηθούν. χωρίς συμμόρφωση με τις νομικές απαιτήσεις. Αυτό τους κάνει παράτυπους μετανάστες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ορίζει την παράτυπη μετανάστευση ως «τη μετακίνηση προσώπων σε νέο τόπο διαμονής ή διέλευσης που πραγματοποιείται εκτός των νομικών πλαισίων και κανόνων των χωρών αποστολής, διέλευσης και υποδοχής». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένοι άνθρωποι τείνουν να αποκαλούν αυτήν την ομάδα «λαθρομετανάστες», κάτι που δεν είναι σωστό, αφού ένα άτομο δεν μπορεί ποτέ να είναι παράνομο αυτό καθαυτό.
Στο δεύτερο μέρος 2 αυτού του άρθρου, θα διερευνήσουμε εν συντομία την ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική και τη διαχείριση της παράτυπης μετανάστευσης.
➡Το συγκεκριμένο άρθρο συντάχθηκε στο πλαίσιο της συμμετοχής μας στο πρόγραμμα Questioning Migrations, που αποτελεί πρόγραμμα της Βασικής Δράσης 2 και συγχρηματοδοτείται από το Erasmus+ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για το πρόγραμμα συνεργάζονται οι οργανισμοί Hellenic Youth Participation (GR), E-graine (FR), Babele odv (IT), SOS Racismo (ES) and Coconut Work Luxembourg (LUX).
Share