Blog

Πρίν φύγω για την Πολωνία δεν είχα προσδοκίες. Χάρης την φίλη μου την Δανάη, η οποία ήταν και αυτή που μου έστειλε την φόρμα συμμετοχής και είχε ξαναβρεθεί σε αντίστοιχο πρόγραμμα στο ίδιο μέρος, γνώριζα πως οι συνθήκες διαβίωσης και διατροφής θα ήταν πολύ καλές, οπότε υπήρχε ένα κάποιο θετικό πρόσημο λόγω αυτού. Ωστόσο, κανείς δεν με προετοίμαζε για το γεγονός ότι θα γνώριζα τόσους υπέροχους ανθρώπους και θα μάθαινα πράγματα για τον εαυτό μου μόλις σε δύο εβδομάδες. 

Κάθε αρχή είναι ελαφρώς άβολη, υποθέτω, αναρωτιέσαι ποιοί στο καλό είναι αυτοί οι άνθρωποι απέναντί σου και εάν πραγματικά θα μπορούσες να συνδεθείς μαζί τους και να μοιραστείς ένα σπίτι για δύο εβδομάδες. Όμως, το θέατρο, σε όποια μορφή και να είναι, έχει πάντα την τάση να φέρνει κοντά τους ανθρώπους με έναν πολύ μοναδικό τρόπο, μειώνοντας τις αποστάσεις ταχύτατα. Σύντομα άρχισαν τα αστεία, τα πρόσωπα απέκτησαν ονόματα και εκφράσεις, ύστερα ήρθε ο χορός και το τραγούδι και κάπως εκεί διασταυρωθήκαμε με κάποιους, με άλλους πήρε λίγο παραπάνω, άλλωστε δεν είναι όλες οι σχέσεις ίδιες. 

Ακολούθησαν δύο φανταστικές εβδομάδες, με γέλια, χαρές, μοιράσματα, ηλίθιες φωτογραφίες και βίντεο, στιγμές που νιώσαμε ευάλωτοι αλλά αρκετά ασφαλείς για να κάνουμε ένα βήμα και να δείξουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας παραπάνω. Ήρθαν στιγμές που ένιωθα την ανάγκη να κάνω ένα βήμα πίσω και να αντικρίσω τον κόσμο κάπως φωτογραφικά, να δω όσα συνέβαιναν και να τσιμπήσω τον εαυτό μου, να επιβεβαιώσω ότι αυτό δεν ήταν κάποιο όνειρο. Είχε καιρό να μου συμβεί κάτι τέτοιο, να νιώσω πως η καρδιά μου άνθιζε μέσα από τους άλλους και πως μαζί δημιουργούσαμε κάτι, αναμνήσεις και όνειρα για κάτι κοινό και πολύτιμο.

Τέλος, έρχεται ο αποχωρισμός. Το κλάμα, η συνειδητοποίηση πως φεύγεις και αφήνεις πίσω σου ένα κομμάτι της καρδιάς σου, σε μια χωροχρονική συνθήκη που είναι σχεδόν απίθανο να ξαναζήσεις… Είμαι άνθρωπος που δεν φοβάται τα συναισθήματα, τα βιώνω διότι έτσι τα τιμάω αρκετά και μπορώ να τους πω αντίο. Απλώς, μερικές φορές, εύχομαι να μπορούσα να βάλω κάποιες αναμνήσεις σε κεχριμπάρι, αυτή την αρχαίγονη ουσία που μέσα της έχουν βρεθεί έντομα και φυτά ακινητοποιημένα για δισεκατομμύρια χρόνια, και όπως αυτά, να τις κρατήσω για πάντα λαμπερές και πλήρεις. 

Γνωρίζω πως η ζωή προχωρά και πως όλα κυλούν με τον χρόνο. Αλλά πιστεύω επίσης, ότι κάποια πράγματα μένουν ανεξίτηλα και γίνονται κομμάτια μας. Στιγμές στον ήλιο, που τα πόδια σου πλατσουρίζουν στο κρύο νερό της πισίνας. Στιγμές στο σκοτάδι, που ψιθυρίζεις ιστορίες και μυστικά. Στιγμές που γελάς σπαστικά, προσπαθώντας να πάψεις να χαχανίζεις πίνοντας ξινό νερο με φυσαλίδες. Στιγμές που χορεύεις σαν παλαβός, μιμούμενος έναν εκτυπωτή. Στιγμές αγάπης και ανοίγματος, που θυμάσαι ότι τα θαύματα καμιά φορά είναι δίπλα σου. Στιγμές σε κεχριμπάρι, γεμάτες ζωή και φως.