Blog

Γεια! Είμαι η Χριστίνα από την Ελλάδα και θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις πρώτες μου εμπειρίες από τη Σουηδία και τον πρώτο μου μήνα ως εθελόντρια στο Kooperativet Fjället.

Η αρχή του ταξιδιού ξεκίνησε με την αίτηση για να γίνω εθελόντρια. Θυμάμαι πως εδώ και πολλά χρόνια ήθελα να προσφέρω με κάποιον τρόπο στην κοινωνία, να συμμετέχω σε κάτι που έχει νόημα και να συνεισφέρω σε έναν κοινωφελή σκοπό. Όταν λοιπόν είδα την αγγελία του Kooperativet Fjället που έψαχνε για εθελοντές, ένιωσα πως ήταν η ιδανική στιγμή για μένα. Ήθελα μια αλλαγή στη ζωή μου, να ζήσω κάτι καινούριο, και αυτό το πρόγραμμα ήταν η τέλεια ευκαιρία.

Ένα μεγάλο μπόνους για μένα ήταν το ότι το Fjället ασχολείται με νέους ηλικίας 10 έως 20 ετών. Πάντα απολάμβανα να βρίσκομαι κοντά σε παιδιά και εφήβους — με γεμίζει και με κινητοποιεί. Όταν άρχισα να διαβάζω περισσότερα για το Kooperativet Fjället και τη δουλειά του ως youth center, πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Ένιωσα αμέσως ότι ταίριαζε με τις αξίες μου και πως ήθελα πολύ να συμμετέχω σε αυτό που κάνουν.

Θυμάμαι σαν να ήταν χθες, όταν η μέντοράς μου, η Salome, μου μίλησε για την πολιτική μηδενικής ανοχής του Fjället. Συγκινήθηκα πολύ με τις αξίες του κέντρου — ιδιαίτερα την αυστηρή στάση ενάντια σε κάθε μορφή λεκτικής ή σωματικής βίας. Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν αυτονόητα, αλλά δυστυχώς δεν εφαρμόζονται παντού — ούτε καν σε περιβάλλοντα που υποτίθεται πως προάγουν την αποδοχή και την ασφάλεια.

Η πρώτη μου επαφή με τα παιδιά συνέπεσε με το λεγόμενο "tjejfest" (ένα event μόνο για κορίτσια), την πρώτη μέρα που ξεκίνησα τη δουλειά στο Fjället. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η ζεστασιά και η ανοιχτή τους διάθεση να με γνωρίσουν. Έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον για το ποια είμαι, από πού έρχομαι και πώς βρέθηκα εκεί. Ήταν μια υπενθύμιση του πόσο πολύτιμο είναι να βρίσκεσαι κοντά σε νέους ανθρώπους — ειδικά όταν προέρχονται από διαφορετικά πολιτισμικά υπόβαθρα. Η αλληλεπίδραση μαζί τους είναι μια συνεχής πηγή μάθησης, καθώς σου δίνει την ευκαιρία να εκτεθείς σε διαφορετικές κοσμοθεωρίες και εμπειρίες.

Βέβαια, η αλήθεια είναι πως τα παιδιά είναι... παιδιά, όπου κι αν βρίσκεσαι στον κόσμο. Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά, συμπεριφορές, ανησυχίες. Αλλά είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να παρατηρείς πώς το κάθε παιδί έχει μεγαλώσει, πώς έχει διαμορφωθεί μέσα από τις δικές του μοναδικές συνθήκες.

Πέρα από τα παιδιά, γνώρισα και πολλούς συναδέλφους — ο καθένας με το δικό του υπόβαθρο και ιστορία. Μου αρέσει να παρατηρώ τις πολιτισμικές μικροδιαφορές, αλλά ακόμα περισσότερο να αναγνωρίζω τις ομοιότητες που έχουμε σαν άνθρωποι. Νιώθω ότι αυτή η εμπειρία είναι ένα συνεχές μωσαϊκό από εικόνες, συναισθήματα και ερεθίσματα. Και πραγματικά, δεν μπορώ να χορτάσω αυτή τη διαδικασία.

Ειλικρινά, είμαι ενθουσιασμένη — τόσο με το ίδιο το πρότζεκτ όσο και με τη ζωή στη Σουηδία. Πάντα θαύμαζα τη χώρα αυτή από μακριά, και τώρα που είχα την ευκαιρία να έρθω εδώ, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη. Κάθε μέρα προσπαθώ να αξιοποιώ στο έπακρο αυτή την ευκαιρία, να μαθαίνω, να προσφέρω, να εξελίσσομαι.

Αν μπορούσα να συνοψίσω αυτόν τον πρώτο μήνα με μία λέξη, θα ήταν ευγνωμοσύνη. Για τους ανθρώπους που με υποδέχτηκαν με ανοιχτή καρδιά, για τα παιδιά που με γεμίζουν χαρά και έμπνευση, για τον εαυτό μου που τόλμησε να κάνει αυτό το βήμα. Ξέρω πως το ταξίδι μόλις ξεκίνησε — και ανυπομονώ να δω πού θα με πάει.