ΕΛ
Η εμπειρία του Διονύση
Καθώς τελειώνει η δεκάμηνη εμπειρία μου εθελοντισμού στην Ισπανία, σκέφτομαι πόσο πολύ έχω αλλάξει και πόσα πράγματα έμαθα χωρίς να το περιμένω. Το να αποχαιρετήσω τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ, που έγιναν φίλοι μου, με έκανε να σκεφτώ τι σημαίνει να χάνεις κάτι ή κάποιον που αγαπάς.
Το να έρθω στην Ισπανία ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις της ζωής μου. Πριν έρθω, είχα τελειώσει τις σπουδές μου και είχα δουλέψει τρία χρόνια. Η τελευταία μου δουλειά ήταν σε γραφείο. Τα χρήματα ήταν καλά, αλλά δεν ήμουν ευτυχισμένος. Κάποια στιγμή αποφάσισα να παραιτηθώ και να κάνω κάτι διαφορετικό. Ένα βράδυ είδα μία αγγελία για εθελοντισμό στη Μαδρίτη. Έκανα αίτηση, με δέχτηκαν και σε λίγο καιρό ήμουν εκεί.
Δούλεψα σε κοινωνικό κέντρο με παιδιά και εφήβους και βοήθησα σε μαθήματα θεάτρου. Η ζωή στο εξωτερικό με δυσκόλεψε αλλά και με άλλαξε. Η γλώσσα, οι δημόσιες υπηρεσίες, οι γιατροί, οι καινούργιοι άνθρωποι, όλα αυτά με έκαναν πιο δυνατό. Τώρα πιστεύω περισσότερο στον εαυτό μου και δεν φοβάμαι τόσο το μέλλον.
Πολλοί με ρώτησαν γιατί άφησα τη δουλειά μου για να πάω εθελοντής, αλλά εγώ ήξερα ότι θα μου κάνει καλό. Και έτσι έγινε. Θυμήθηκα ποιος είμαι, τι θέλω και τι ζωή θέλω να ζήσω.
Μέσα σε αυτή τη χρονιά, έμαθα πολλά για το πένθος. Το πένθος δεν είναι μόνο για τους ανθρώπους που φεύγουν από τη ζωή μας, αλλά και για κάθε τέλος, κάθε αλλαγή. Μέσα από τις αποχαιρετιστήριες στιγμές εδώ, θυμήθηκα τον πατέρα μου.
Έχασα τον πατέρα μου όταν ήμουν μικρός, όχι ξαφνικά αλλά σιγά σιγά. Έπαθε εγκεφαλικό γύρω στα 40 του και έμεινε τελείως παράλυτος και ανίκανος να μιλήσει. Το μόνο που του είχε μείνει ήταν η συνείδησή του, η αξιοπρέπειά του. Για χρόνια το έβλεπα σαν τραγωδία. Ήταν εκεί, καταλάβαινε τα πάντα, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Έζησε δέκα ακόμα χρόνια έτσι. Μόνο τώρα καταλαβαίνω ότι αυτά τα δέκα χρόνια ήταν το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε. Δεν μπορούσε να ελέγξει το σώμα του, αλλά μπορούσε να ελέγξει τη στάση του. Πάντα ήταν χαρούμενος όταν έβλεπε εμένα ή την αδερφή μου. Έβρισκε χαρά σε μικρά πράγματα, στο φαγητό, στο φως του ήλιου, στους ήχους από τον δρόμο. Ήταν πάντα ήρεμος και θετικός.
Μέσα από τον πόνο του, μου έμαθε ότι μπορεί να μη διαλέγουμε πάντα τις καταστάσεις, αλλά μπορούμε να διαλέγουμε πώς να τις αντιμετωπίσουμε. Αυτό το κατάλαβα πραγματικά μόνο φεύγοντας από τη χώρα μου, δουλεύοντας εθελοντικά, κάνοντας φιλίες και αποχαιρετώντας ανθρώπους.
Το πένθος δεν είναι μία μόνο στιγμή, αλλάζει με τον χρόνο. Μέσα του κρύβει δώρα που τα βλέπεις όταν είσαι έτοιμος.
Τώρα που ετοιμάζομαι να γυρίσω πίσω, νιώθω ευγνωμοσύνη. Για τις στιγμές, για τους ανθρώπους, για τις αλλαγές που έφερε αυτή η εμπειρία. Το πένθος αλλάζει, το ίδιο και η προσωπική εξέλιξη.
Αν είμαστε ανοιχτοί, θα βρούμε νόημα. Αυτό ήταν το δικό μου.
Share